u harry'ego

premiera w Sosnowcu

2012-02-21T00:00:00.000+01:00

W środę, 22 lutego o godz. 17.00 spotykamy się w Centrum Informacji Miejskiej na Patelni. Czy będzie tam Wendy? I czy ktoś udzieli nam w końcu jakiejś informacji? Zapraszam... 

O genezie książki można przeczytać na stronie esosnowca.pl :)) 

foto oczywiście anna66.carbonmade.com  

charlie, wewnętrzny głos harry'ego

2012-02-12T19:44:00.001+01:00

foto Ela Barteczko 

sześć minut przed katastrofą/ six minutes before crash

2012-02-07T17:00:00.000+01:00

cieszę się trochę
bardziej niż inni
przyglądać podwórku
a potem to opisać

do autobusu w środku miasta
wsiada szesnastu pasażerów
matka z dzieckiem
uwikłane w alkoholizm męża
dwa berety
noszę adidasa piję cocacolę
czy to źle
ruda z torbą
parasol i jego pan magister

o godzinie na pokład uzbrojona komisja 
specjalnych służb kontroli
obywateli

ruda posiada nielegalne informacje
pijany mąż sumienie
parasol ciekawość świata

strzelają do wszystkich
stop!
reszta jest podstawiona


2009 

Pamiętnik Wendy w wersji papierowej

2012-02-02T22:22:00.001+01:00

Criminal fiction połączony z surrealizmem. Czy coś Wam to mówi? Jeśli nie, to macie rację. Unikatowy gatunek literacki zastosowany w książce „Pamiętnik Wendy” to coś naprawdę odkrywczego w polskich wydawnictwach. Coś, czego dotychczas próżno było szukać zarówno w kryminałach, jak i abstrakcyjnych dziełach ogólnodostępnych w księgarniach. Do czasu, aż Ena Kielska postanowiła coś z tym zrobić. Odważny ruch, a zarazem niemały eksperyment. Czy książka się przyjmie? Biorąc pod uwagę unikatowość jej treści – zdecydowanie TAK. 

http://twojakultura.pl

Powieść poetycka Eny Kielskiej Przenosi nas w świat oniryczny, pełny surrealnych skojarzeń i poetyckich rzeczywistości, gdzie jedna rzeczywistość wchodzi w drugą przenika się z nią i wiąże w niezwykłą parabolę. Ta książka jest jak obraz - nie trzeba jej opowiadać, trzeba ją czytać, swobodnie dając się ponieść fali nieokiełzanych wyobrażeń. Chodzi o to by szukać Wendy, ale nie po to by ją znaleźć, lecz by szukać. 

miłość jest piękna a prawda boli

2012-01-28T19:25:00.000+01:00

tymczasem w domu kultury powstaje chór 
nie jest to historia uniwersalna jednak 
odnajdujesz się podobnie do wiersza 

w tajemnicy 
diabłem masz owłosione stopy 

dalej występuje młoda dziewczyna 
która zmienia się w trzecim akcie 
za oknem śnieg i spisek 
rozczarowanych życiem popaprańców 

z nich tańczysz najładniej 

sowieci do domu

2012-01-18T22:02:00.002+01:00

foto anna66

zielone kropki

2012-01-16T10:50:00.000+01:00

uśmiechnięte punk tele-wzory

moro plastik we włosach

nam pozwolono na bunt

jak super

nabijam ciepłe słowa na uprzejmości z hakiem

trzysta sześćdziesiąt razy trzydzieści cztery

kup mi mamo pij kakao

fajne samochody

i wielkość biustu zawsze miały znaczenie

nagrodą w konkursie poetyckim

markowy zestaw kuchenny

 dla duszy

do bełta pod komisariatem

kozackich trampek

tęskno mi panie

owocowe po!

2012-01-11T20:58:00.001+01:00

na koniec nie wytrzymuje i go zjada

2012-01-04T20:16:00.000+01:00

pan tomasz lubi kroić ser
panna anna kawę o poranku i zapach
z cegły dom przy porcie dżinsy kuter bikini

melodia w tle

myśli pan że niedługo wszyscy zwariujemy
nad nimi ręcznie malowany objazdowy szyld
rok 2012 ustrojony w girlandy

nie znają się pan tomasz męski
anna sama
romantycznie o zachodzie przyspiesza

Glamour

2012-01-02T20:05:00.000+01:00

foto anna66

make up Pola Maki

happy new end of the world!! :))

2012-01-01T12:49:00.002+01:00

foto anna66

na ulicy cyników siedemdziesiąt cztery

2011-12-26T12:29:00.001+01:00

dobry wieczór tutaj święta proszę państwa 
kurteczki do szatni

wesołych talerzy i szczęśliwego nowego seksu

oto postać: zniszczona pani wiek 52 zawód zbieracz
technik ekonomista sama wyrwała dolne zęby
twierdząc iż od tego jak się uśmiechasz z górnej
nie ma znaczenia wódka czy coś mocniejszego

gospodarz: wiek chrystusowy i wygląd z dolnej
biznesmen prowadzi sieć na osiedlu zaprasza
wszystkich karabinem maszynowym

i poeta: gęba od gandży
tyle się nagromadziło
nie wiem od czego zacząć

dali, święta i english breakfast

2011-12-19T19:25:00.002+01:00

foto anna66

Ptaki

2011-12-11T18:03:00.001+01:00

Przepraszamza spóźnienie, ale straszne korki! Tłumaczę, a następnie witam ze wszystkimi,którzy najwyraźniej przyszli tu już przede mną. Emma z fotela przeciąga się iziewa. Tamara gra w szachy albo udaje, że gra, bo układa te pionki i zastanawiasię, gdzie by tu bardziej pasowały. Robert tymczasem swobodnie przegląda albumBalthusa. Zdejmuję marynarkę i wieszam na wolnym krześle przy biurku, za którympracuje szef, a właściwie szefowa.

Witaj Harry,gładko uczesana blond panna Dickinson uśmiecha się spod czerwonych okularów.Usiądź proszę, wykonuje odpowiedni gest. Co u ciebie?

Nic,odpowiadam. Palić mi się chce.

Harry, wiesz,że tu się nie pali.

Nawetjednego?

Nawetjednego, kręci głową panna Dickinson. Bierze do ręki pióro i zaczyna notować.Po chwili przestaje, przygląda mi się i znowu pisze. Nie rozumiem tego, ale wsumie nie chce mi się o nic pytać.

Gdy spotkaniedobiega końca, ubieramy się i każdy idzie w swoją stronę. To znaczy przez półmiasta najpierw idziemy razem, bo mieszkamy blisko - Emma, Robert i Tamara wszeregowcu na tyłach mojej kamienicy. Od frontu mają gęsty i ciemny o tej porzeroku park, gdzie przez środek rzeka szumi z jedną przy moście latarnią. Pod niążegnamy się.

Ale wtemnadlatują kaczki z gołębiami i otaczają nas. Próbuję je przegonić, lecz to niepomaga, a wprost przeciwnie, ptaki jakby ożywiają się i wrzeszczą corazgłośniej. Zaraz mnie jakiś osra.

Auuu! Tamarazrywa się i płacze, ramionami osłania twarz. Ratunku! Leje się krew, na co prędkoreaguje Robert. Podbiega do niej, szamocze z ptaszydłem, uwalnia dziewczynę imocno chwyta pod ramię. Do szpitala, szybko!

Po co doszpitala, nie lepiej do mnie? Mieszkam najbliżej, tędy! Podejmuje decyzję Emma,która rzadko miewa prawdziwych gości. Od razu przychodzą jej do głowy stertyksiążek pokryte kurzem i nieuprzątnięty pokój. No trudno, może nic się niestanie, tłumaczy sobie, a następnie każe mi wziąć Tamarę z drugiej strony podrękę. Sprawdza, czy nikt nas nie śledzi i prowadzi prosto pod drzwi.

Skrzypi.Schody, zawiasy, wszystko skrzypi. Taki urok i nic na to nie poradzisz. Tu jąpołóżcie, zapala światło i palcem pokazuje tapczan, a raczej sofę. Sprząta zestołu, po czym znika w kuchni, by wrócić z miską wody i bandażami. Delikatnieprzemywa twarz przyjaciółki i podaje lekarstwo. Ta łka z bólu przez chwilę,lecz w końcu uspokaja się.

To dziwne,myślę, odkąd pamiętam taki gołąb walczył z kaczką o terytorium, ale nigdy niepodniósł się na człowieka. Wręcz odwrotnie, ludzie i ptaki żyli w symbiozie.Miejscowi dokarmiali je, szczególnie zimą. Wysypywali okruszki chleba na brzeg,a czasem to nawet i jakiś łabędź przypłynął. O co im chodzi?

To przez tenchleb, stwierdza Emma. Genetycznie modyfikowane ziarno im nie służy. Napijeciesię wina? Domowej roboty, leżakuje w piwnicy.

Chętnie ponie pójdę, podskakuje Robert. Na dźwięk alkoholu spina się, a jego oczy świecą.

Drzwi polewej, tłumaczy Emma. Bierze miskę i wynosi w przeciwną stronę. Nielicząc śpiącej obok kobiety, w pokoju pozostaję sam. W oknie księżyc wschodzi corazwyżej.

balthus story

2011-12-06T18:06:00.001+01:00

foto anna66

Red Hot Chilli Pepa

2011-12-02T23:12:00.001+01:00

Zmierzch miękko przykrywa miasto misiem, który ląduje na drzewach i ulicach. Szczególnie w rozproszonym świetle latarni płatki tańczą leniwie, przyciągając się bądź odpychając, zanim dotkną podłoża, by stopić się z nim i nie móc wzbić ponownie. Pepa siedzi przy oknie z otwartą książką. Od czasu do czasu podnosi głowę, odgarnia włosy z twarzy i wzdycha. Myśli podążają za chłopcem, co obdarowałby ją magiczną mocą. Czy uda się jej go spotkać? I czy na pewno to będzie on? Jak go rozpozna?

Ale oto do pokoju wchodzi matka w szlafroku i podkrążonymi oczami. W rękach niesie telefon. 
- Ja nie wytrzymam z tą kobietą, zupełnie jej się w głowie poprzewracało - mówi. Podchodzi do kredensu i ze słoika wyjmuje banknot. - Masz tu córuś, idź do sklepu i kup babci papier, bo się skończył.
- Ależ mamo! Jest późno, a babcia mieszka na drugim końcu miasta.
- Bądź grzeczna, moje dziecko. Masz tu jeszcze trochę i kup sobie coś dobrego, a mnie przynieś butelkę wina. Tylko pamiętaj, by nie rozmawiać z nieznajomym. Pospiesz się!

Pepa niechętnie wkłada buty i czerwone palto, ostatni krzyk mody. No, może nie taki ostatni, ale umówmy się, że koleżanki zazdroszczą. Na ulicach pustki. Gdzieniegdzie zaparkowany samochód i ani żywej duszy. Zrywa się mroźny wiatr i smaga po uszach. Pepę obiega dziwny dreszcz, jakby niewidzialna dłoń dotknęła jej karku. Odwraca się - nikogo nie ma. Przyspiesza kroku, a wtedy kot złośliwie przebiega jej drogę i znika po drugiej stronie. To pech, myśli. Zatrzymuje się na moment i waha, po czym zdecydowanym krokiem rusza przed siebie.  

Wtem zza rogu zjawia się chłopak w kapturze. 
- Cześć, gdzie idziesz? - zaczepia niskim głosem.
- Do sklepu. - Pepa natychmiast rumieni się. Kojarzy go chyba ze szkoły.
- A po co?
- Po zakupy dla babci, czemu pytasz?
- Tak tylko.
Chłopak szarmancko wkłada ręce do kieszeni i rozgląda się. Idą razem chodnikiem.
- Kim jesteś? - pyta Pepa.
- Ja? Nikim - odpowiada, a następnie chwyta dziewczynę za rękę i przyciska do ściany budynku, przy którym akurat się znajdują. Zbliża twarz do jej twarzy - ach, te jego zielone oczy! Jest w nich coś tak magnetycznego, jak tęsknota do piękna i wolności, że nie sposób im się oprzeć. Już mają się pocałować, gdy ona zrywa się znienacka, z całych sił odpycha go i ucieka. Biegnie, aż brak jej tchu. A jeśli to zboczeniec jest, albo gorzej - morderca? W telewizji mówią cały czas, a matka ostrzegała. Muszę wziąć się w garść, postanawia, po czym zwalnia kroku i upewnia się, że nikt jej nie śledzi. Zapala papierosa.

Przez moment żałuje swej decyzji. Co on o niej teraz pomyśli? W szkole na pewno będą się śmiać i nikt nigdy nie zechce jej już więcej pocałować. Zachowała się jak skończona smarkula. Ale z drugiej strony (zaciąga się głęboko i wydmuchuje dym w powietrze), co on sobie w ogóle wyobraża! I jak ma na imię? 

Miasto, w którym mieszka Pepa jest bardzo stare i posiada wiele historycznych zabytków: zamek królewski, pałac, muzeum, teatr, niezliczoną ilość tuneli podziemnych oraz tajemnych przejść, a także szereg przedwojennych kamienic, z których najbardziej podobają jej się te z ozdobnym balkonikiem bądź gzymsem. Mija gmach z płaskorzeźbą przedstawiającą tysiące twarzy o różnym obliczu: srogie, niewinne, okrutne bądź cierpiące, a wszystkie tak realistyczne, że aż żywe. Wpatrują się w nią. Zdają wołać, nawoływać. Dziwne, nigdy wcześniej tego tutaj nie widziała. A może po prostu nie zwróciła uwagi. 

Wchodzi do jednego z tych sklepów, które czynne są jeszcze o tej porze. Kieruje się wprost do regału ze środkami czystości, sięga po rolkę papieru i wrzuca do koszyka. Następnie podchodzi do kasy i prosi o butelkę wina, może być czerwone półsłodkie. 

- A dowód jest? - Sprzedawca podnosi wzrok, o Boże! To ten sam chłopak, który wcześniej zaczepił ją na ulicy, te same zielone oczy! Jak to możliwe, że znalazł się tu przed nią?
- Yyy... - Chyba nie wie, co powiedzieć.
- Żartowałem. - Chłopak uśmiecha się, puszcza oczko i nie odwracając wzroku, zwinnie wyciąga za siebie ramię, by wnet na ladzie postawić butelkę Rosso. Przeciąga licznik po kodzie paskowym. - Zakupy dla babci? - ironizuje. - Grzeczna dziewczynka. - Wyciąga doń dłoń i zniża głos. - Masz tu coś, co otwiera podświadomość. Tylko ostrożnie, jest tak doskonałe, że można przestraszyć samą siebie.

Podaje jej niewielkich rozmiarów papierowe pudełeczko. Ich dłonie i oczy znów dotykają się. Dziewczynę paraliżuje kolejny, tym razem silniejszy dreszcz, który nagle przerywa dźwięk dzwonka przy drzwiach. Te otwierają się i wchodzi jakaś postać. Pepa prędko pakuje produkty do torby, rzuca subiektowi pieniądze i nie czekając na resztę, opuszcza sklep. 

Tymczasem sprzedawca wyskakuje zza lady i rzuca się na postać, która dopiero co weszła i nie zdążyła zareagować. Skręca jej kark i zwierzęco wbija zębami w szyję. Ssie zachłannie, po czym puszcza na podłogę. Podchodzi do okna i wzrokiem odprowadza znikający w oddali cień. Oblizuje się. Na twarzy ledwo dostrzegalny grymas. Pod nogami krew.

Eleonora niezwykła dziewica

2011-11-29T21:01:00.001+01:00

foto anna66 

masakra w domu pielgrzyma

2011-11-25T11:49:00.001+01:00

mieli spotkać się w sobotę lecz
czworo przyjechało już w piątek
nie był on trzynasty

puste gołe piętra
nie licząc księżyca szkła i fajek
za oknem krzyż welcome to bieszczady

las jeszcze zielony
i my jeszcze młodzi choć wrzesień
zabawmy się może tu straszy

ja będę charlie wysoko na stole
widziałaś ten piękny nóż
daj się w nim przejrzeć

gaśnie światło
co to za dźwięk
nie bój się mam czosnek

stary to ty weź nie wygłupiaj się
a jeśli ktoś nas podgląda
ała

pusty goły dom
już świta

puk puk kto ma ten pieprzony klucz
korytarz lepki karmazyn
na dłoniach

halo, policja?

bekstejdż mówi i dlaczego wizaż

2011-11-21T14:22:00.001+01:00

tego nie wie nikt

ale w telewizji powiedzieli mi

że modelka musi sama umieć się pomalować

kurs wizażu I stopnia
kurs wizażu II stopnia

moje wierszo-polo

2011-11-19T16:38:00.001+01:00

i nie przeszkadza mi fakt że nie jestem 
wojaczek bursa czy stachura 
nawet gdy wypiję od nich 
i większą będę nihilistką 

dobrze mi z faktem że nie mam 
beztroskiego życia 
wdech i wydech polskim gównem 
hipnotyzujący nawrót powtórzeń 

odpowiadam: kochaj mnie 

lubię popatrzeć 
w lustro podczas miłości 
lubię się sukę 

tribute

2011-11-16T12:34:00.001+01:00

foto anna66.carbonmade.com

gilbert i oliwia, ballada

2011-11-12T20:48:00.000+01:00

chodź ze mną na noc smutna oliwio
pragnę pokazać ci świat pełen barw
zrobię co zechcesz zakupię wino
nie pożałujesz nie z takim jak ja


ależ gilbercie wzdycha przez ramię
oliwia w pozie na w pół otwartej
nie mogę pójść z tobą czekam na kogoś
kto da mi więcej niż zwykły szał ciał


bujaj się bujaj nad naszym miastem
noc zawiesiła pajęczą sieć
ja będę muchą a ty ukradkiem
staraj się ładnie żeby mnie mieć


pokaż swą duszę posępna oliwio
pragnę cię wąchać od głowy do stóp
poliżę sama zobaczysz jak miło
mięsko kosteczki skórka cud miód


podchodzi gilbert bliżej i łapie
oliwia drżąca rozbiera się proszę
zrób to jak musisz lecz delikatnie
zamyka oczy chowa pod kloszem


bujaj się bujaj nad naszym miastem
noc zawiesiła pajęczą sieć
ona jest muchą a on tymczasem
stara się ładnie żeby ją zjeść


śpiewaj mi miłość bolesna oliwio
po brzeg wypełniam się twoją krwią
zwierzęco wbijam i kończę szybko
padam na ziemię sztywny jak pień


och! ach! gilbercie padłeś okrutnie
nad moim ciałem i krwią na drodze
spotkałeś trującą niewiastę
au revoire femme fatale mensieur!


bujaj się bujaj nad naszym miastem
noc zawiesiła pajęczą sieć
ja byłam muchą a ty zachłannie
wziąłeś i zjadłeś mnie na śmierć

ab3fa79c75a167eca4afe2fa202987c5 

opowieści z kantora, film od 18 lat

2011-11-08T10:23:00.000+01:00

zmierzch, świt i przebudzenie

2011-11-03T12:00:00.000+01:00

foto anna66

planeta lalek

2011-10-30T22:16:00.000+01:00

kurczę się i czuję
jak rozkurczyć nie muszę
li tylko podwórko pełne przygód
niebezpieczeństw

połączenie beethovena z mlekiem
wewnętrzny głos i coś jeszcze
w zastraszającym tempie

boruta wrzuca czarny guzik do przemszy
zamek zabija kamieniem
świadoma końca blond na baterię siedzę

na makiecie 

humantria

2011-10-27T21:24:00.003+02:00

foto anna66

gwóźdź i cynamon, kulisy produkcji

2011-10-22T17:48:00.000+02:00

w sercu poety wzbiera gniew 
nie potrafi zrozumieć że go nie kocha 
przecież jest taka ładna 

posłuchaj stary (na herbatce u pana lugosi) 
choć nie wiem czy to dobry temat 
jest motyw 
znajdzie się i nóż 
krew musi ponieść kolor miłości 

z wiekiem 
lordowie zawężają horyzonty 
palcem po nosie 
podchodzi kicz 
miło mi 
jestem gwóźdź 

cynamon 

kim jest harry?

2011-10-18T18:36:00.000+02:00

foto anna66

jestem harry,

2011-10-16T17:45:00.000+02:00

interesuję się  podróżami, lubię chmury
czytam piję piszę do ciebie
deszcz zajmuje  mi prawie całe lato
jak pięknie

słowem roznoszę wiatr
na  miarę nici krawieckie
niczym narzeczona pukko
mam głowy  wszystkich ludzi

tego wieczoru czerwona sukienka
macha do mnie  ogonem
kocham cię, jestem twoim panem

kobieta: ja twoim  natchnieniem
jeszcze dziś przejedzie mnie ciężarówka

ludzie wschodu

2011-10-13T11:05:00.000+02:00

porządek

2011-10-12T14:31:00.002+02:00

szczególne poczucie powtarzalności 
na przemian ze snu fragmenty
sceny wieżowce teczki
na przemiał


edward bo tak ma na imię 
teletransportuje
oliver natychmiast sięga po nóż


tutaj nikt nie zginie
a kto zginie 
ten śmierdzi


szczególnie w autobusie 

terapeutyczni

2011-10-09T18:27:00.000+02:00

u harry'ego

2011-10-08T11:05:00.000+02:00

 nie dawniej jak wczoraj była u mnie 
pełna agresji i alkoholu 
(uśmiech) 

niskim głosem 
zobaczysz będę grzeszyć pychą ja 
zrzucam krawat 
jest szybka 

spływa z twarzy 
mokra 
głośno oddycha 

nie dawniej jak wczoraj była we mnie 
pełna agresji i alkoholu 
wiesz podoba mi się to co tobie 

bezpowrotnie 

***

2011-10-02T17:50:00.002+02:00

foto anna66

wielki iluzjonista

2011-09-28T19:51:00.003+02:00

 najtrudniejszy fragment w którym
sprawia że powraca
a publiczność i tak wszystko wie
od początku

are we pretending cause I like pretending

charlie kapitan schodów w cylindrze
i dostojną laską
innym razem pióra i tatuaże

po drugiej stronie biały królik
kocham cię dziś podążam
cienką ścieżką między framugami

w powietrzu rozpływam się
patrz uważnie 

* * *

2011-09-26T16:01:00.003+02:00

galeria, w której zawisła humantria/ impresja

2011-09-25T20:12:00.002+02:00

o wystawie można przeczytać m.in. na światobrazu.pl

łowca autentydów

2011-09-19T21:49:00.001+02:00

przedstawimy się biegnąc 
za nami psy 
charlie i pijany harry 

historia naszej znajomości sięga dekady 
rozpięta w przestrzeni 
przez słabość do czerwonej sukienki 
umacnia się w obliczu alienacji 

na rogu dwudziestej trzeciej podział on w lewo 
wy za mną 
oskarżony o zabójstwo do podziemi 
rewolucje z kolegami 

trzecie piętro drzwi 
na hasło 
siedzi w fotelu zziajany 

wzrok napięty 
od końca dzieli nas 
dywizja uzbrojonych krasnali 

czekając na śmierć

2011-09-18T11:35:00.000+02:00